Masz obsesję na punkcie kolarstwa? Może…

Kategorie:

Grzegorz Radziwonowski
Grzegorz Radziwonowski
Ciągle w siodle, bez względu na to, czy był to kiedyś rower XC, czy częściej gravel jak obecnie. Nie boi się zmian i nowych wyzwań.

Katka Rusá jest fenomenem na Stravie. W 2021 roku przejeżdżała średnio tysiąc kilometrów tygodniowo. Pracując przy tym na pełen etat! Zwykle około stu dziennie w dni powszednie i pięćset w weekendy. Codzienne dojazdy, zero chorób, zero przestojów, zero dni wolnych. Czy spotkaliście kiedyś kogoś, który przejeżdża 50 tysięcy kilometrów rocznie?


Katka osiągnęła ten cel na Stravie w przedostatni dzień zeszłego roku, więc sto kilometrów w Sylwestra było „ponad plan”. Rekordowe dystanse, spektakularne pierwsze miejsca, ale jako osoba Katka jest dość cicha i niepozorna. „Kilka osób napisało do mnie, że zainspirowałam ich do przejechania 200 kilometrów za jednym razem. I udało im się, mimo że początkowo myśleli, że to poza ich zasięgiem. Takie wiadomości rozgrzewają serce” – uśmiecha się kobieta, która w przenośni objechała kulę ziemską, a następnie z Pragi do Tokio w ciągu jednego roku. Albo, jeśli chodzi o sumę zdobytych wysokości, trzydzieści osiem razy pokonała Mount Everest na rowerze.

Czy nie powinniśmy dodać do tego rekordu ponad 700 kudosów, jakie Twoja ostatnia jazda otrzymała na Stravie?
Niektórzy ludzie dali się ponieść, co było w pewien sposób fascynujące. Często byli to tacy rowerzyści, którzy wiedzą, że nie mogliby zrobić czegoś takiego nawet w idealnych warunkach i widzieli we mnie w pewnym sensie swoją namiastkę. Spełnienie marzeń. Oglądali moją historię jak w telewizji.

Czy komentarze, które otrzymujesz są w większości pozytywne?
Na ogół tak. Od czasu do czasu dostaję komentarze od ludzi, którzy mówią, że zazdroszczą mi, że mogę spędzać tyle czasu na jeździe. Mówię im, że każdy dzień ma dwadzieścia cztery godziny i jest siedem dni w tygodniu. Wszyscy mamy tyle samo czasu, to od ciebie zależy, co z nim zrobisz. Oczywiście, jeśli masz rodzinę, nie masz tak dużo wolnego czasu. Ja na przykład wciąż nie mogę sobie wyobrazić zostania matką, mimo że jestem już na to wystarczająco dorosła. Czasami ludzie mówią, że nie mogę mieć żadnego życia osobistego, skoro tyle czasu spędzam na rowerze. No i co z tego? To nie ich sprawa.

Czy więc związek z innym kolarzem jest rozwiązaniem?
Tylko do pewnego stopnia. Ja jeżdżę daleko, mój partner jeździ szybko. Prawdopodobnie zawsze będzie szybszy, więc nie czuje potrzeby pokonywania mnie w dystansie. Na pewno uważa, że jeżdżę na ilość, a nie na jakość, ale nie bije mnie tym po głowie każdego dnia. Woli pojechać gdzieś, gdzie mu się podoba, gdzie może cieszyć się przyrodą i widokami. Jest szczęśliwy, że może wrzucić rower do samochodu, przejechać sto kilometrów w jakieś fajne miejsce, pojeździć tam przez dwie lub trzy godziny i wrócić do domu. Żałowałabym, że nie zrobiłam tych odcinków z dojazdem i powrotem. Nie mam nic przeciwko jeżdżeniu po trasach, które znam na pamięć. Ale to on zmotywował mnie, gdzieś w listopadzie, by spróbować dobić do pięćdziesięciu tysięcy. Właściwie to miałam sobie odpuścić, żeby móc spędzać z nim wystarczająco dużo czasu.

Czyli nie jeździcie razem zbyt często?
Czasami tak, ale nie jest to zbyt dobre. To znaczy, mężczyźni zazwyczaj jeżdżą szybciej, oczywiście. Próbują jeździć w moim tempie, ale uważam, że dwie godziny to ich limit. Rozumiem, że facet, który normalnie jechałby sam z prędkością 30 km/h lub więcej, nie ma ochoty na ośmiogodzinną jazdę ze mną z prędkością 25 km/h. Więc zazwyczaj jeździmy razem przez jakieś dwie godziny, jemy gdzieś ciastko i rozchodzimy się w różne strony. Lubi dużo jeździć, ale nie ma na tym punkcie takiej obsesji jak ja.

Myślisz, że to jest obsesja?
Tak mówią ludzie, więc może to jest obsesja. To moje hobby, a ostatnio to jedyny sport, który mogę uprawiać. Mam problemy z kolanami, które uniemożliwiły mi grę w squasha i siatkówkę. Nie mogę w ogóle biegać ani uprawiać sportów zimowych. Jazda na rowerze jest teraz moim jedynym sportem zimowym.

Jak dużą część swojego życia spędzasz na rowerze? Jak byś to określiła?
Masz na myśli sen przez osiem godzin, pracę przez osiem godzin, jazdę przez osiem godzin?  Z pewnością nie spędzam na rowerze jednej trzeciej mojego czasu. Według Stravy w tym roku spędziłam na rowerze ponad 2000 godzin, czyli jakieś 84 dni, co nie jest nawet jedną czwartą roku… Ale jeśli odjąć osiem godzin snu dziennie, to jest to około jedna trzecia moich godzin czuwania. Mój poranny dojazd do pracy zajmuje około godziny, a po pracy jeżdżę przez dwie lub trzy godziny. W weekendy oczywiście jeżdżę więcej, zwykle od ośmiu do dziesięciu godzin dziennie.

Czy wolisz jeździć sama?
Chyba tak. Głównie dlatego, że nie muszę za nikim gonić, że nie muszę wychodzić poza swoją strefę komfortu. Jadę w swoim tempie i jeśli nie mam ochoty pedałować, to trochę odpuszczam. A jeśli mam ochotę na ostrą jazdę, to robię to. I to z radością w miejscach, w których inni nie widzieliby w tym sensu.

Jesteś samotniczką?
Nie nazwałabym siebie samotnikiem. Brzmi to dla mnie trochę desperacko. Raczej nazwałbym siebie introwertykiem lub osobą niezbyt towarzyską. To brzmi bardziej jakby pochodziło ode mnie, a nie z zewnątrz.  

Dlaczego umieściłaś emoji żółwia w swoim nicku na Stravie „kat (turtle) secteur”? A co z secteur?

Po kilku pierwszych jazdach, które opublikowałam na Stravie, denerwowałam się, gdy ludzie mówili, że jestem powolna. Dodałam więc żółwia do swojego imienia, żeby ludzie uznali to za oczywiste. Jasne, „powolny” wtedy był inny niż „powolny” teraz, ale nadal nie jeżdżę szybko, to pewne, więc na razie zostawiam tam żółwia. A secteur to była nazwa modelu, na którym wtedy jeździłem.

Jeździłabyś na takich dystansach, gdyby nie Strava?
Zawsze je śledziłam.  Arkusze kalkulacyjne i liczby to zawsze była moja rzecz, majstrowanie przy liczbach, bawienie się nimi. Można powiedzieć, że to one motywują mnie do jazdy. Ale robienie tego na Stravie motywuje mnie ze względu na informacje zwrotne, które dostaję, szczególnie podczas dłuższych przejazdów. Lubię szokować, zadziwiać. Okazuje się, że dla niektórych jestem inspiracją. Albo niespełnionym marzeniem dla kogoś innego i myśl, że mogę komuś pomóc, napędza mnie do działania. Komentarze i pochwały napędzają mnie dalej. Czuję się dobrze, kiedy ludzie piszą do mnie „dobra robota”. To motywuje mnie do dalszego działania.

Uczyniłaś Stravę swoim ulubionym medium społecznościowym. Czy odpowiadasz każdemu? Jak dużo czasu Ci to zajmuje?
Staram się odpowiadać każdemu, zwłaszcza gdy komentarz jest w formie pytania. Dostaję mnóstwo komentarzy w stylu „fajna jazda”, „szacunek”, „czapki z głów”. Reaguję na nie zbiorowym „dziękuję”. Nie wiem, ile czasu zajmuje mi odpowiadanie na komentarze. Jestem kimś, na kim można polegać. Jeśli ktoś zadaje sobie trud, by zadać mi wyrafinowane pytanie, może być pewien, że otrzyma właściwą odpowiedź.

Czy zawsze chciałaś sprawdzić, gdzie są Twoje granice, czy przyszło to dopiero wraz z jazdą na rowerze?
To nie było tak bardzo związane z próbą znalezienia swoich granic. Przez długi czas szukałam sportu, który sprawiałby mi 100% przyjemności. Nigdy nie miałam problemu z całkowitym zaangażowaniem się w to, co robiłam. Grałam w siatkówkę do pięciu razy w tygodniu i zawsze chciałam być coraz lepsza. Ale w sporcie drużynowym jest po prostu zbyt wiele innych aspektów. Tak wiele rzeczy musi się udać, abyś Ty i Twoje koleżanki z drużyny mogli się nim cieszyć. Po wielu latach prób znalezienia szczęścia na boisku do siatkówki, zdecydowałam się pójść własną drogą i przerzuciłam się na kolarstwo. Było to również spowodowane problemami z kolanem, które zaczęły ograniczać moje wyniki w siatkówce. Można powiedzieć, że coś, co przez lata służyło mi tylko jako środek transportu na mecze i treningi, stało się moim głównym hobby. Na rowerze mogę w spokoju sprawdzić swoje możliwości, bez kłótni o to, czyja to była wina na boisku. Na rowerze nie czuję presji, a brak stresu odpowiada mi również pod tym względem, że pozwala mi oderwać się od rzeczywistości życia codziennego.

Jaka była Twoja najdłuższa dotychczasowa jazda?
Dwudziestoczterogodzinny wyścig, który odbyłam w 2020 roku. Przejechałam 674,6 km, korzystając z profesjonalnego wsparcia Festki: fantastycznego roweru, który mogłem podnieść na palcu i vana pełnego części zamiennych, jedzenia i napojów energetycznych.

Najdłuższą podróżą była jednak moja pierwsza wyprawa z Pragi do Brna i z powrotem. Nie poszło tak dobrze, jak planowałam, ponieważ miałam pecha z pogodą. Pierwotny zamiar zakładał przejechanie 600 km w ciągu 24 godzin jazdy. W końcu cieszę się, że udało mi się przejechać 589 km bez szwanku. Musiałam się zatrzymać z powodu ulewy, a to oznaczało drugą nieprzespaną noc, która pokrzyżowała mi plany. Po raz pierwszy w życiu musiałam walczyć z mikrosnem na rowerze. W zeszłym roku ponownie przejechałam trasę Praga-Brno-Praga, ale w lepszych warunkach i na krótszej, 500-kilometrowej trasie.

Jak myślisz, która cecha jest najważniejsza przy tak intensywnej jeździe? Czy to cierpliwość, wytrwałość czy apatia?
Apatia jest chyba najbliższa prawdy. Ważne jest, aby nie myśleć o tym, ile jeszcze zostało do przejechania, bo to może zepsuć całą zabawę. To może stać się męczarnią. Oczywiście osoba, która nigdy nie przejechała stówki, nie wskoczy na rower i nie przejedzie 500 km. W wielu miejscach będzie obolała. Ale każdy, kto może przejechać 200 km, może przejechać 300 km.

Czego wymagasz od swojego roweru?
Musi być lekki, wygodny i wymagać minimum konserwacji. To chyba to, co najbardziej cenię w Festkach, na których jeżdżę. W 2020 roku osiągnąłam swój dotychczasowy rekord 45 678 kilometrów w ciągu roku, z czego dużą część przejechałem na Festce Scalatore. Dziewięćdziesiąt procent mojego tegorocznego przebiegu przypadło na Festkę, ponieważ nie wyjeżdżam na nią, gdy pogoda jest bardzo zła. W takie dni wybieram mój rower cyclocrossowy z błotnikami. W Festce podoba mi się to, że rowery są w zasadzie bezobsługowe. Łożyska Chris King są świetne i są doskonale chronione. Nigdy nie wymagały wymiany podczas prawie 60.000 przejechanych przeze mnie kilometrów na dwóch rowerach Festka.

Czy praca jest tylko zajęciem, które odciąga cię od jazdy na rowerze?  
Lubię swoją pracę, inaczej bym jej nie wykonywał. Pracuję jako korektor w internetowym serwisie informacyjnym. Kiedyś pracowałam też jako dziennikarka. Zawsze byłam trochę gramatycznym nazistą. Teraz jest to w moim opisie pracy.

Gdzie zamierzasz dalej jeździć na rowerze?
W przyszłym roku będę musiał zrobić sobie małą przerwę. Nie mam na myśli całkowitego zaprzestania jazdy. Spodziewam się przejechać w przyszłym roku od 20 do 30 tys. km. Mój organizm zaczyna protestować przeciwko niektórym z moich ambitniejszych planów. Moje nadgarstki są pod tym względem najgorsze. Czeskie drogi bywają dość wyboiste. Mam też mrowienie w dłoniach, no i oczywiście kolana, z którymi mam problemy od dłuższego czasu. Jazda na rowerze jest dobrym sposobem na pokonanie artrozy w dużych stawach, ale ma też swoje wady. Czuję, że gdybym w przyszłym roku próbował pokonać 50 000, moje kolana by tego nie wytrzymały.

Co zamierzasz zrobić z tym dodatkowym czasem?
Myślę, że będę po prostu odpoczywała. Gram też zawodowo w scrabble, więc część tego czasu poświęcę na to.  

Powiedz mi o tym więcej. Podobno cała Twoja rodzina z tego słynie. Czy jest jakiś związek między systematycznym planowaniem podróży, liczeniem świateł i przejeżdżających samochodów podczas dojazdów do pracy a scrabble?
Odkryłam scrabble, gdy miałam 11 lat. Chyba jedyny związek jest taki, że jeżdżę na turnieje scrabble. Są one dla mnie dobrym pretekstem do jeżdżenia do miejsc, do których normalnie bym nie pojechała, ponieważ są zbyt odległe na jednodniową podróż w obie strony. Najdalszym miejscem, do którego kiedykolwiek pojechałam, był Třinec oddalony o jakieś 400 kilometrów. Pojechałam tam z przyjacielem w absolutnie okropną pogodę, mimo że było lato. Przez całą drogę padało. Jechaliśmy tam w piątek, w sobotę grałam turniej, a w niedzielę wracaliśmy. Jeździłam na turnieje w Ostrawie, Pilźnie, Brnie i Hradec Kralove. Moja rodzina jest trochę jak gang scrabblowy. A może powinnam powiedzieć, że kiedyś tak było. W zeszłym roku zdobyłam swój trzeci krajowy tytuł. Moja młodsza siostra, której niestety już tu nie ma, grała bardzo dobrze. Była najmłodszą mistrzynią kraju, mając zaledwie dwanaście lat. Zdobyłaby jeszcze wiele tytułów. Teraz jesteśmy tylko ja i moja mama. Mój tata czasami gra w domu, ale jest zbyt nerwowy, aby grać w turniejach.

Wróćmy jeszcze na chwilę do roweru i zadajmy ostatnie pytanie. Jakie są Twoje ulubione momenty na rowerze?
Wszystkie (śmiech). Nie, nie te na mrozie. Idealne momenty to oczywiście te w słońcu, bez wiatru, na gładkiej nawierzchni, z małą ilością samochodów… Ale myślę, że moje ulubione momenty to te, kiedy nie wiem, gdzie jestem, jak daleko jestem od domu, kiedy wrócę, a najlepiej nawet nie wiem, w którym kierunku jadę. Ale żeby znaleźć się w takim miejscu, muszę jechać co najmniej cztery godziny. Choć gdy jest mgła, może się to zdarzyć nawet godzinę drogi od domu…

Nie zapomnijcie śledzić Katki na Stravie i Instagramie.

Tekst: Petr Vizina
zdjęcia: Tom Hnida

0 0 votes
Oceń artykuł
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments

Czytaj dalej

Podobne artykułu

0
Would love your thoughts, please comment.x